بیماری های باکتریایی و ویروسی میگو پرورشی

بیماری های باکتریایی و ویروسی میگو پرورشی

بیماری های باکتریایی

1- بیماری پا قرمز (red leg disease):

انتقال آن از طریق آب یا غذای آلوده صورت می­ گیرد.

علائم بیماری: کاهش تولید در میگو، شدت کم تلفات، زخم و جراحت، کاهش رشد، تغییر شکل بدن، در میگوهای جوان تلفات تا %100 هم دیده می ­شود، تیرگی بدن، کدر شدن عضلات میگو و نکروز ارگان­ های داخلی.

پیشگیری و درمان بیماری: مدیریت صحیح بهداشتی آب، کیفیت مطلوب غذا و اکسیداسیون برای پیشگیری مفید است.

2- Filamentous

به دلیل افزایش تجمع مواد آلی و تراکم بالا میگوها کیفیت آب کاهش و بیماری ظهور پیدا می­ کند.

علائم بیماری: اختلال در پوسته میگو، تغییر رنگ آبشش، کاهش رشد، کاهش اشتها، افزایش مرگ و میر، بی­حالی، در موارد حاد نکروز و تغییر در بافت آبششی و مشکلات تنفسی.

کنترل و درمان بیماری: کنترل کیفی آب و ضدعفونی توسط ضدعفونی­ های خارجی

3- نکروز عفونی پانکراس(NHP)

در اثر افزایش دما و شوری بیماری بروز پیدا می­کند.

علائم بیماری: آسیب به هماتوپاکراس و تغییر بافتی و نکروز سلول­ها، کاهش تغذیه، کاهش رشد، بی­حالی، تیرگی آبشش­ها، نرم شد پوسته و خالی بودن لوله گوارش.

پیشگیری و درمان بیماری: اجتناب از نوسانات و افزایش دما و شوری، استفاده از اکسی تتراسایکلین البته به مقدار محدود و کم به دلیل حساسیت استفاده از آنتی­بیوتیک در آبزیان آب شور و لب شور.

Chitinolytic bacterial disease -4

تشخیص این بیماری از طریق نمونه ­برداری و مشاهده زیر میکروسکوپ انجام می­ شود.

علائم بیماری: تجزیه پوسته خارجی میگو (قسمت کتینی آن)، ایجاد رنگ قهوه ­ای یا لکه­ های سیاه ­رنگ در پوست، التهاب پوست.

پیشگیری بیماری: رعایت بهداشت و مدیریت صحیح مزارع پرورشی.

5- Myobacteriosis

عامل ایجاد سل در انسان

علائم بیماری: ضعف، لاغری و در نهایت مرگ و میر میگو، بروز زخم تیرگی در آبشش، علات و قلب.

پیشگیری بیماری: مدیریت صحیح بهداشتی در هنگام پرورش و اجتناب از استفاده از وسایل مشترک با سایر کارگاه ­ها.

Red disease -6:

تشخیص این بیماری از طریق میکروسکوپی و بافتی انجام می­ گیرد.

علائم بیماری: تلفات بین 10 تا 20 درصد، کاهش حجم هپاتوپانکراس، بی­اشتهایی و تغییر رنگ اندام ­های حساس.

پیشگیری بیماری: مدیریت صحیح بهداشتی.

Richettsial Infection -7:

بیماری شایعی نیست اما در صورت بروز موجب صدمات و خسارات زیادی می­ شود.

علائم بیماری: بی­حالی، کاهش اشتها، آبشش­ ها قهوه ­ای، از بین رفتن شفافیت بدن، تجمع میگو در نواحی سایه و تلفات سنگین.

پیشگیری و درمان بیماری: قرنطینه و استفاده از تتراسایکلین

بیماری­ های ویروسی:

Hepatopancreatic parvovirus -1 :

بیماری­ ها ویروسی درمانی ندارند و فقط باید از ابتلا به آن پیشگیری کرد.

علائم بیماری: تلفات بالا در میگوهای جوان، نکروز هپاتوپانکراس و کاهش حجم آن، کاهش رشد، افزایش آفت­ های روی سطح بدن، به تدریج موجب بروز بیماری، قارچ و باکتری و در نهایت تلفات 100% بعد 4-8 هفته.

پیشگیری بیماری: مدیریت صحیح بهداشتی استخرپرورشی.

Tura syndrome -2:

بیشتر در میگوهای جوان رخ می­ دهد.

علایم بیماری: سطح بدن، ضمائم و دم آبی یا قرمز می­ شود، لوله گوارش خالی، نکروز در سطح بدن، ظهور نقاط سیاه ­رنگ بر روی بدن،

پیشگیری بیماری: حفظ بهداشت استخر و کنترل عوامل محیطی.

3- بیماری نکروز بافت خون ساز هیپودرم عفونی (IHHNV):

یکی از بیماری­های ویروسی مهم میگوی پرورشی می ­باشد که بسته به گونه میگو می ­تواند تلفات گوناگونی ایجاد نماید. تراکم بالا از عوامل ظهور این بیماری می­ باشد.

علائم بیماری: نکروز در بافت­ ها، کاهش اشتها، افزایش همجنس­ خواری، بی­ حالی میگو، افزایش تلفات تا 90%، مات شدن عضلات و ایجاد حالت پختگی.

پیشگیری بیماری: حفظ بهداشت استخر و کنترل عوامل محیطی.

4- مونودون باکولوویروس(MBV):

بیماري باکولوویروس مونودون در همه جاي دنیا وجود دارد و تمام سخت­ پوستان و میگو به این بیماري حساس می ­باشند.
این بیماري یکی از بیماري­ هاي خطرناك ویروسی در مراکز هچري و سالن ­هاي تکثیر میگو می ­باشد.

علائم بیماری: در تمام سنین رخ می ­دهد، میزان تلفات در جوانان 70% و در پست­ لارو 90% می­ باشد، بی ­حالی، بی ­اشتهایی، تغییر رنگ به سمت خاکستری و موجب تجمع آفات بر روی پوست می­ گردد.

پیشگیری بیماری: حفظ بهداشت استخر و کنترل عوامل محیطی.

5- سر زرد (Yellow-Head):

یکی دیگر از بیماری‌های ویروسی بیماری سر زرد است که به دلیل زرد شدن قسمت جلویی و سر میگو به این نام نام گذاری شده است. این ویروس میگوهای 5 تا 15 گرمی را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

علائم بیماری: علائم خارجی محدود، اشتها زیاد و رشد شدید سپس توقف تغذیه، تلفات شدید، نقاط ارغوانی بر روی آبشش، کناره‌های استخر شنا می‌کنند. چند ساعت قبل از مرگ هپاتوپانکراس آن­ها متورم شده و به رنگ زرد روشن درمی‌آید، در میگوهای مبتلا رنگ‌پریدگی کلی مشاهده می‌شود. بعد از ظهور علائم بالینی در عرض سه روز تلفات کلی شروع می شود و پس از 3 تا 9 روز 100درصد تلفات را دربرمی‌گیرد.

پیشگیری بیماری: حفظ بهداشت استخر و کنترل عوامل محیطی.

میگوهای سالم در چپ و میگوهای بیمار در راست تصویر قرار دارند.

6- لکه سفید (WSSD):

در بیماری لکه سفید میگو، ‌پلاک‌های سفید رنگی را درقسمت کاراپاس میگو ایجاد می­ شود، همین دلیل بیماری را به علت رسوب و عدم جذب کلسیم، ‌لکه سفید نامیدند.

علائم بیماری: علائم ظاهری این بیماری براحتی در میگوهای جوان و بالغ قابل دیدن می‌باشد. لکه‌های سفید ابتدا ‌در قسمت کاراپاس میگو و بندهای 5 تا 6 بدن ظاهر شده ودر مرحله پیشرفت کل بدن را لکه‌های سفید می‌پوشاند. هپاتوپانکراس بصورت زرد مایل به سفید، ‌بزرگ و شکننده تغییر شکل پیدا می‌کند. همولنف میگو رقیق و انعقاد آن یا به کندی صورت می‌گیرد و یا اصلاً ‌صورت نمی‌گیرد. میگوها بی‌حال و اشتهای خود را از دست می‌دهند و میگوهای آلوده تمایل دارند که در کناره‌های استخر بایستند و به آهستگی در سطح آب شنا کنند و در نهایت در کف استخر ته‌نشین می‌شوند. با نمایان شدن علائم کلینیکی بعد از 2 تا 7 روز مرگ و میر بسیار شدید بین 70 تا 100درصد در مزارع پرورشی اتفاق می‌افتد.

Idiopathic muscular necrosis -7:

این بیماری از طریق تست PCR قابل تشخیص است.

علائم بیماری: نکروز عضلات، کاهش رشد، کاهش بازارپسندی، تلفات بین 30 تا 40 % ، حالت خمیدگی غیر معمول.

پیشگیری بیماری: مدیریت صحیح بهداشتی، استفاده از پروبیوتیک در تغذیه، انتخاب مولین سالم، شست­ وشوی ناپلی­ ها و تخم ­ها، کاهش دست کاری، عدم استفاده از غذای زنده بخصوص دو­کفه ­ای­ ها.